السيد علي الحسيني الميلاني
23
نقش شورا در امامت (فارسى)
بپذيرند كه جانشينى رسول خدا پس از او در ميان آنها باشد . امّا رسول خدا صلى اللَّه عليه وآله در همين زمان نيز با آن كه بيش از هر زمانى به يار و ياور - حتّى به يك نفر تا چه رسد به يك قبيله و عشيره با مردان و دلاوران بسيار - نياز داشت ، در پاسخ آنها فرمود : الأمر إلى اللَّه . . . ؛ اين كار - يعنى جانشينى پس از من - تنها به دست خداست . با اين كه آن حضرت مىتوانست وعدههايى مختصر به آنها بدهد و به گونهاى آنها را جذب نمايد و با آنان كنار بيايد . براى نمونه اين روايت را ملاحظه كنيد ! ابن اسحاق ، يكى از نويسندگان نامدار كتابهاى تاريخ و سيره ، در كتاب سيره « 1 » خود مىنويسد : روزى پيامبر صلى اللَّه عليه وآله نزد قبيلهء عامر بن صعصعه آمد و آنان را به ايمان به خداوند عزّ وجلّ فرا خواند و نبوّت خويش را بر آنان عرضه فرمود . مردى از آنان به نام بحيرة بن فراس عرضه داشت : به خدا سوگند ! اگر اين جوانِ قريشى در اختيار من بود ، تمام عرب را به چنگ خود
--> ( 1 ) . اين روايت در سيره ابن هشام نيز كه خلاصهاى از سيره ابن اسحاق است ، آمده است .